Followers

Sunday, February 25, 2018

സെൽഫി




ഇത് അനുഗ്രഹീതചിത്രകാരൻ ഷാഫി ഹസ്സൻ വരച്ച മധുവിൻറെ രേഖാചിത്രം, "നന്ദി വിശപ്പില്ലാത്ത ലോകം തന്നതിനു" എന്ന ഒറ്റ വാചകത്തോടൊപ്പം എഫ് ബിയിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്ത ഈ ചിത്രം മനസ്സിലേക്ക് തറഞ്ഞിറങ്ങി.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=340191676484265&set=a.128710534299048.1073741827.100014803060001&type=3&theater&comment_id=341129343057165&notif_t=feedback_reaction_generic&notif_id=1519560845107721

വെറും അധരവ്യായാമവും തൂലികാവ്യായാമവും ധാർമ്മികരോഷം പ്രകടിപ്പിക്കലും കൊണ്ട് മാത്രം കൊണ്ട് മധുവിനോട് മാപ്പിരക്കാൻ യോഗ്യത നേടില്ല എന്ന തോന്നൽ മൂലം ഇതേക്കുറിച്ച് എഴുതാതിരിക്കുകയായിരുന്നു.  ഇന്ന് ഷാഫിയുടെ ഈ ചിത്രം കണ്ടപ്പോൾ എഴുതാതിരിക്കാനാവുന്നില്ല.

Image may contain: drawing

 സെൽഫി

ദൈന്യമേറുംതോറുമെന്തു-
രസമാണുതച്ചുകൊല്ലുവാൻ!
അല്ലെങ്കിലു,മവനുമില്ലൊരു 
തെല്ലും പരിഭവം കണ്ണിൽ 
ഇല്ല പരിഭ്രാന്തിയും പേടിയും, 
പക തീരെയും! നിസ്സംഗൻ!
വരൂ, വകവരുത്താമെളുപ്പം,
ഇവൻ വിശപ്പുതിന്നവൻ!

Friday, February 2, 2018

എഴുതാതെ വയ്യ!


നെഞ്ചുപൊള്ളുന്നുവെൻ  കുഞ്ഞുപൈതങ്ങളേ 
നിങ്ങൾതൻ നല്ലിളം കൺകൾ കാൺകേ 
പിഞ്ചിളംപ്രായത്തിൽ കാണാനരുതാത്ത 
കാഴ്ചകളെത്രമേൽ  കാണ്മൂ നിങ്ങൾ? 

പൂക്കളെക്കണ്ടും പറവയെക്കണ്ടുമുൽ-
ത്സാഹം തുടിക്കേണ്ട കൺകളിപ്പോൾ
കാണുന്നു കാലമാകും മുൻപ്, കാമനും 
കണ്ണുപൊട്ടും രതിവൈകൃതങ്ങൾ... 

തുമ്പിച്ചിറകിൻറെ ചാരുത കാണവേ 
കൊഞ്ചിച്ചിരിക്കേണ്ട കുഞ്ഞുമക്കൾ 
തമ്മിലടക്കം പറഞ്ഞുചിരിക്കുന്ന-
തെന്തെന്നു നെഞ്ചുനടുങ്ങിടുന്നു! 

മുത്തുപൊഴിയേണ്ടനാക്കിൽ നിന്നശ്ലീല-
ധോരണി തന്നെയുയർന്നിടുന്നു 
പാകമാകാതെ പഴുത്തും പുഴുക്കുത്ത-
ലേറ്റുമീ ബാല്യം നശിച്ചിടുന്നു. 

കാണാമറയത്തിരുന്നാലുമെപ്പൊഴും 
സ്നേഹമാം കാണാച്ചരടു കൊണ്ടേ, 
കെട്ടറ്റുപോകാതെ കാത്തു പണ്ടമ്മമാർ 
മക്കൾക്ക് നേർവഴിത്താരയായി 

നേരമില്ലാർക്കുമിന്നാരെയും നേരായ 
മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ നയിച്ചിടുവാൻ,
'ആപ്പു'കളല്ലോ നയിക്കുന്നുലകിനെ
 ആപത്തിലേക്കുള്ള പാതയെങ്ങും.  

ആഘോഷമിന്നെങ്ങുമാരവമാണെന്നു-
മാർഭാടജീവിതം തന്നെയെങ്ങും, 
ആയതിനായ് ധനം പോരഞ്ഞുമക്കളി-
ന്നമ്മയെക്കൊല്ലാൻ മടിച്ചിടാതായ്‌.

എന്തുണ്ട് പോംവഴിയെന്നു തിരിയാഞ്ഞു 
വേവുന്ന നെഞ്ചിലെ തീയണയ്ക്കാൻ,
മക്കൾക്ക് നല്ലതുതോന്നുവാനെന്നെന്നു-
മമ്മതന്നുൾക്കണ്ണ് കാവൽ വേണം.
അമ്മതന്നുൾകണ്ണ് കൂട്ട്  വേണം.
അമ്മതന്നുൾക്കണ്ണ് തന്നെ വേണം!

Saturday, January 13, 2018

പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ...(സംക്ഷേപവേദാർത്ഥം)

 സംക്ഷേപവേദാർത്ഥം  - ഡോക്ടർ സാമുവൽ ചന്ദനപ്പള്ളിയുടെ പഠനവും വ്യാഖ്യാനവും 

മലയാളഭാഷ കടന്നുവന്ന വഴികൾ ചികഞ്ഞെടുക്കുക ഏറെ ശ്രമകരവും എന്നാൽ രസകരവുമായ കാര്യമാണ്. അതിനുതകുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടാൽ വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. അത്തരം ഒരു പുസ്തകം ഇന്ന് വായിക്കുവാൻ സാധിച്ചു.


അച്ഛനും അമ്മയും താമസ്സിക്കുന്ന, 36 വർഷങ്ങളോളം പഴക്കമുള്ള വീട്ടിലെ ചുമരലമാരയിൽ  ഞങ്ങളുടെ സ്‌കൂൾ കലാലയകാലഘട്ടങ്ങളിലെ പുസ്തകങ്ങൾ തൊട്ട് ഭർത്താവിൻറെ വീട് പൊളിച്ചപ്പോൾ അവിടെനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തിയെടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന അമൂല്യങ്ങളായ, എന്നാൽ  ഇനി പുസ്തകക്കടകളിൽ നിന്നൊന്നും കിട്ടാൻ ഇടയില്ലാത്ത ചില പുസ്തകങ്ങൾ വരെ അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാതെ കൂട്ടിവച്ചിട്ടുണ്ട്.
അവധിയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോഴൊക്കെ അതെല്ലാം കുടഞ്ഞിട്ട് പരിശോധിക്കൽ ഒരു ഹോബിയാണ്. പലപ്പോഴും പരിശോധന മാത്രമേ നടക്കാറുള്ളൂ. എന്നാൽ ഇത്തവണ അവിചാരിതമായ കാരണങ്ങൾ മൂലം നീട്ടേണ്ടിവന്ന അവധിദിവസങ്ങളിലെ വായനാവേളയിൽ  ഒരു ചെറിയ പുസ്തകം കയ്യിൽ തടഞ്ഞു. നാഷണൽ ബുക്സ്റ്റാൾ 1989ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഡോക്ടർ സാമുവൽ ചന്ദനപ്പള്ളിയുടെ പഠനവും വ്യാഖ്യാനവും അടങ്ങിയ സംക്ഷേപവേദാർത്ഥം (ഒന്ന് മുതൽ മൂന്ന് വരെയുള്ള പാഠങ്ങൾ). 

 27 പേജുകൾ മാത്രമുള്ള ആ പുസ്തകം AD 16 മുതൽ AD 19 വരെ വ്യാപിച്ച്കിടന്ന മിഷ്യനറി മലയാളത്തിൻറെ ആവിർഭാവം, വളർച്ച, ആഖ്യാനരീതി എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനവിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു.   പതിനഞ്ചാംശതകം വരെയുള്ള ആര്യഭാഷാപണ്ഡിതന്മാരുടെ, സംസ്കൃതസ്വാധീനം കൂടുതലുള്ള ഭാഷാശൈലിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി അക്കാലത്തെ വ്യവഹാരഭാഷയോട്    അടുത്തുനിൽക്കുന്നതാണ് മിഷ്യനറി മലയാളശൈലി. സംക്ഷേപവേദാർത്ഥത്തിൽ  ഈ വ്യവഹാരഭാഷ സാഹിതീരൂപത്തിലേക്ക് ഉയരാൻ തുടങ്ങുന്നതിൻറെ ലക്ഷണം ഡോക്ടർ സാമുവൽ ചന്ദനപ്പള്ളി ദർശിക്കുന്നു. 
ഡോക്ടർ സാമുവൽ ചന്ദനപ്പള്ളി
(ഗൂഗിൾ ചിത്രം)
പുസ്തകത്തിൻറെ ഉപോത്‌ഘാതത്തിൽ (മുഖവുരയിൽ) ക്രിസ്ത്യൻ മിഷ്യനറിമാർ മലയാളഭാഷയ്ക്ക് നൽകിയ സംഭാവനകളെ കുറിച്ച് ചെറുതെങ്കിലും വസ്തുനിഷ്ഠമായ ഒരു വിവരണം നൽകുന്നുണ്ട്. മിഷ്യനറി മലയാളത്തെ പാതിരിമലയാളമെന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. പിതാവ് എന്നർത്ഥമുള്ള പാതിരി എന്ന വാക്ക് ലത്തീനിലൂടെ പോർച്ചുഗീസ് വഴി മലയാളത്തിലെത്തിയതായി മുഖവുരയിൽ പറയുന്നു. മതപ്രചാരണാർത്ഥം അയക്കപ്പെട്ടവർ  എന്നർത്ഥം വരുന്ന മിഷ്യനറിമാർ ഉപയോഗിച്ചതും അതിൻറെ ചുവടുപിടിച്ച് നാട്ടുകാരായ കൃസ്ത്യൻ പുരോഹിതർ ഉപയോഗിച്ചതുമായ  ഭാഷയാണത്രേ മിഷ്യനറി മലയാളം. 

1772 ൽ ആണ് ഇറ്റലിക്കാരനായ ക്ളമൻറ്  പിയാനിയസ് പാതിരി രചിച്ച സംക്ഷേപവേദാർത്ഥം  (സംക്ഷെപവെദാർത്ഥം)  അച്ചടിച്ചത്.  പുരോഹിതപ്പട്ടം സ്വീകരിച്ചതിന് ശേഷം 1757 ൽ കേരളത്തിലെത്തിയ ക്ളമൻറ് പാതിരി നാട്ടുഭാഷ പഠിക്കുന്നതിൽ അതീവതല്പരനായിരുന്നത്രെ. തൻറെ പിൻഗാമികളായ മിഷ്യനറികൾക്ക് മലയാളഭാഷാപഠനത്തിന് ഉതകുന്ന അക്ഷരമാല, വ്യാകരണം, നിഘണ്ടു തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാനഗ്രന്ഥങ്ങൾ അദ്ദേഹം രചിച്ചു. പതിനെട്ടാംനൂറ്റാണ്ടിലെ മിഷ്യനറി മലയാളത്തിൻറെ ഉത്തമമാതൃകയായി സംക്ഷേപവേദാർത്ഥത്തെ സാമുവൽചന്ദനപ്പള്ളി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിലെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് പാഠങ്ങൾ മാത്രമാണ് തൻറെ പഠനത്തിൽ രചയിതാവ്  ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം  താളുകളുടെ കീഴ്ഭാഗത്ത് ചേർത്തിരിക്കുന്നത് വായന
സുഗമമാക്കുന്നുണ്ട്. കൃസ്തുമതത്തിലെ കാതലായ തത്ത്വങ്ങൾ ഉള്ളടങ്ങിയിരിക്കുന്ന സംക്ഷേപവേദാർഥം ഗുരുവും ശിഷ്യനും തമ്മിലുള്ള സംവാദരൂപത്തിൽ രചിച്ചിരിക്കുന്നു. 

സംക്ഷേപവേദാർത്ഥത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന മലയാളത്തിൻറെ ഒരു സവിശേഷത, വർത്തമാനകാലത്ത് നമ്മൾ സംവൃതോകാരം ഉപയോഗിച്ച് എഴുതുന്ന വാക്കുകൾ അതില്ലാതെ എഴുതിയിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. 

ഉദാഹരണം: "നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ചതാര" (സൃഷ്ടിച്ചതാര്) 
"തംപുരാൻ എന്തിന്ന നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു?" (എന്തിന്ന്).

മറ്റൊരു സവിശേഷത ഇപ്പോൾ ദീർഘം ഉപയോഗിച്ച് നമ്മൾ എഴുതിവരുന്ന പദങ്ങൾ  പലതും ഹ്രസ്വം ഉപയോഗിച്ചാണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത് എന്നതാണ്. 
ഉദാഹരണം
സംക്ഷെപവെദാർത്ഥം (സംക്ഷേപവേദാർത്ഥം) 
ബൊധജ്ഞാനം (ബോധജ്ഞാനം)
മൊക്ഷം (മോക്ഷം)
സെവിക്കുന്നവർക്ക്  (സേവിക്കുന്നവർക്ക്)   

മറ്റൊന്ന്   'ൻറ' എന്ന അക്ഷരം 'ൻററ' എന്ന് എഴുതിക്കാണുന്നതാണ്.  

വിദേശപദങ്ങൾ വളരെ കുറച്ച് മാത്രം   ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന സംക്ഷേപവേദാർത്ഥത്തിൽ പ്രാചീനമലയാളവാക്കുകൾ പലതും നമുക്ക് കാണാനാകും.
ഉദാഹരണം:
ചിറ്റാഴ്‌മ - ശുശ്രൂഷ 
സന്ധുക്കൾ - ശരീരാവയവങ്ങൾ 
മുഴി -മൊഴി 
പട്ടാങ്ങ -  സത്യം 
വഹിയ - കിട്ടുകയില്ല 
പഠിത്വം - പ്രബോധനം 

വാച്യഭാഷ പലയിടത്തും കാണാം. 
നിരൂവണകൾ (വിചിന്തനങ്ങൾ),
കൈയ്യില്ലംകിൽ (കൈ ഇല്ലെങ്കിൽ), 
വ്യാവിച്ചിരിക്കുന്നു (വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു) ഇത്യാദി വാക്കുകൾ അതിന് ഉദാഹരണമാണ്.

പാതിരിമാർ  കേരളത്തിൽ എത്തിയതും മലയാളം പഠിച്ചതും  ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചതും  കൃസ്തുമതപ്രചാരണത്തിന് മാത്രമായിട്ടല്ലേ എന്നത് ഒരു വിമർശനവിഷയമായി  പലരും പറഞ്ഞുകേൾക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ മിഷ്യനറിമാരുടെ ഭാഷാസ്നേഹവും അന്യഭാഷ സ്വായത്തമാക്കാനുള്ള ദൃഢനിശ്ചയവും  മലയാളത്തിന് നൽകിയത്  വിലമതിക്കാനാവാത്ത ശൈലീസമ്പത്താണ് എന്ന് സമ്മതിക്കാതെ തരമില്ല. 

കുരിശുവരയുടെ സാരാംശം, പത്തുകല്പനകൾ തുടങ്ങി കൃസ്തുമതത്തിൻറെ കാതലായ തത്ത്വങ്ങൾ എല്ലാം   ഉൾപ്പെട്ട  സംക്ഷേപവേദാർത്ഥത്തിൻറെ പൂർണ്ണരൂപം അടങ്ങുന്ന ഗ്രന്ഥം സൂക്ഷിക്കുന്നവർ നമ്മുടെ കൃസ്തീയഭവനങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും ധാരാളം കണ്ടേക്കാം. അവർക്ക് ഇത് മന:പ്പാഠവും ആയിരിക്കാം. എന്നാൽ എനിക്കിത് പുതിയ വായനയായതുകൊണ്ടും വായിച്ചത് വിസ്മൃതിയിൽ അകപ്പെട്ട് പോകാതിരിക്കാനുള്ള അഭ്യാസമായും എഴുതിയിട്ടുള്ള  ഈ പുസ്തകവിചാരം ഇവിടെ ചേർത്തുകൊള്ളട്ടെ. 

Tuesday, January 9, 2018

പാർവ്വതി


കാണ്മവർക്കവൾ  വെറും ഭ്രാന്തി, 
കാണുമക്കലാലയ കവാടത്തിൽ നിത്യം, 
വർഷമാകിലും കടുംവേനലെരിക്കിലും 
എത്തുമാരെയോ കാത്തെന്നപോൽ കൃത്യം.

വറ്റിയ കടൽ പോലുടലും മിഴികളും, 
വെറ്റ തിന്നു കറുത്ത ദന്തങ്ങളും, 
കത്തിനിന്ന തിരി കെട്ടത് പോലെഴും 
ചിരിയറ്റുയിർകെട്ട മുഖം, കവിളൊട്ടിയും... 

ചപ്രച്ചുപാറിടും ചെമ്പന്മുടിയിഴ-  
ച്ചുറ്റുകോർത്തുവിരലൊട്ടു ചുഴറ്റിയും 
ചെളിനഖമുനയാലുടലാകെ വരഞ്ഞും
കൈത്തണ്ടയിൽ കുപ്പിവളയണിഞ്ഞും.    

ഉറ്റവരാരിവൾക്കാരുടയോർ? ചുറ്റിലും 
മിഴിയുറ്റിവളാരെത്തിരയുന്നു നിത്യം?  
ആരുകൈവിട്ടിവളെത്തെരുവിലെ-
ങ്ങാരെ വിട്ടകന്നിവൾ? സത്യമാർക്കറിയാം?!

"ഭ്രാന്തി ഭ്രാന്തി"യെന്നു നിത്യം പലവുരു  
കേട്ടുകേട്ടു തഴമ്പിച്ച കാതിനാൽ 
മറ്റെന്തു കേൾക്കാനാശിച്ചവൾ തൻ - 
വളച്ചാർത്തിളക്കിച്ചെവിയോട് ചേർപ്പൂ? 

ഊരില്ല, പേരറിയില്ലാരുമില്ലിവൾ-
ക്കാരോ  കനിഞ്ഞൊരു പേരിട്ടു , 'പാർവ്വതി'!
സ്വന്തമവൾക്കൊരു ഭാണ്ഡ,മതത്രയും 
ഓർമ്മപ്പുറ്റുകൾ കൊണ്ടോ കനത്തുപോയ്?

ആരോടുമൊന്നുമുരിയാടിയില്ലവൾ 
ആരെയോ കാത്തിരുന്നവൾ ഭ്രാന്തമായ്    
വന്നുനിൽക്കുന്ന വണ്ടികൾക്കുള്ളിൽ നി-
ന്നേതൊരാൾ വന്നിറങ്ങുവാൻ കാത്തവൾ?

നേർത്ത വിങ്ങലായ് തീർന്നവൾ, എന്നുമെൻ 
രാത്രിയിൽ നിദ്ര ചോർത്തുന്നൊരോർമ്മയായ്.
കാലമെത്രമേൽ  നിർദ്ദയം പാഞ്ഞുപോയ്,  
നീർപ്പോളയത്രേ  കലാലയ ജീവിതം! 

പിന്നൊരു നാൾ ദിനപ്പത്രം വിടർത്തവേ 
കണ്ടൊരു വാർത്ത, കാണാത്ത കോണിലായ്, 
ചിത്തഭ്രമം പെട്ട  സ്ത്രീയെയിടിച്ചിട്ടൊ-
രാഡംബരക്കാറ് നിർത്താതെ പോയിപോൽ! 

ഒപ്പമാ ഭാണ്ഡം  കാണാതെ പോയിപോൽ!
കത്തുമോർമ്മകൾ കാണാതെ പോയിപോൽ!

Thursday, December 28, 2017

പുനർഭവം



വൃക്ഷമാകട്ടെ ഞാൻ, വരുംജന്മമെങ്കിലും, 
തപം മുറ്റിടും കൊടുംവേനലിൽ   ധരിത്രിയ്ക്കല്പം 
ഇളവേൽക്കാൻ കുളിർത്തെന്നൽ തീർക്കുന്ന ശാഖിയിൽ 
വരും പക്ഷികൾക്കൊക്കെയും നീഢമാകട്ടെ ഞാൻ!

ശൈലമാകട്ടെഞാൻ, കൊടുങ്കാറ്റിൻറെ കൈകളെ
ചേർത്തുബന്ധിച്ചു മേഘമാക്കിയും, വർഷമായ് 
പേർത്തുപെയ്തിറങ്ങീടുവാൻ ശീർഷവും ചായ്-
 ച്ചെപ്പൊഴും ജാഗരൂഗനാം  കാവലാളാട്ടെ   ഞാൻ!

സ്വപ്നമാകട്ടെഞാൻ, മർത്ത്യനിദ്രയെ ശാന്തമായ് 
തൊട്ടുപോകുന്നൊരുൾപ്രകാശമാകട്ടെ, യിരുട്ടിലേ-
ക്കിറ്റുവെട്ടം വിതറിപ്പറന്നിടും  സൂക്ഷ്മ- 
ജൈവദീപ്തിയാം മിന്നാമിന്നിയാകട്ടെ ഞാൻ! 

മണ്ണായിടട്ടെഞാൻ, ഒന്നായ് സർവ്വചരാചങ്ങളെ-
ത്തൻമാറോടുചേർക്കും പുണ്യസ്ഥാനമാകട്ടെയി- 
പ്പാഴ്മരുഭൂമിയിൽ പാന്ഥൻറെ നാവിനെക്കോരി- 
ത്തരിപ്പിക്കും കുളിർമരുപ്പച്ചയാകട്ടെ ഞാൻ!

സൂര്യനാകട്ടെ ഞാൻ, വൃദ്ധിക്ഷയങ്ങൾതൻ 
നേർ പഠിപ്പിക്കുന്നൊരുജ്ജ്വല തേജസ്സിൻ, കൃത്യ-
നിഷ്‌ഠമാം നിത്യചൈതന്യധാരയെപ്പേറിടും 
കൊച്ചുരശ്മിയായെങ്കിലും കത്തിനിൽക്കട്ടെഞാൻ!

ബുദ്ധനാകട്ടെ ഞാൻ, സുഖം മുറ്റിടും ലോകത്തിങ്കൽ 
സക്തിയില്ലാത്ത ഭിക്ഷുവാകട്ടെ,  ഹർമ്മ്യവും 
കൈവിട്ടൊഴിഞ്ഞിജ്ജഗത്തിന്നനന്തമാം 
സ്വച്ഛശാന്തഹൃദന്തമായ്‌ക്കൊള്ളട്ടെ ഞാൻ!  

കാഴ്ചയാകട്ടെഞാൻ, വെട്ടം കാണാത്ത കൺകളി-
ന്നുൾക്കാഴ്ചയാം  ദിവ്യനേത്രമാകട്ടെ, ധരിത്രിയിൽ 
വീർത്തുവന്നിടും വൈരാഗ്യചിന്തയെത്തീർ,ത്തു-
യർത്തെണീക്കുന്ന വിശ്വസ്നേഹമാകട്ടെ ഞാൻ!  

തീപറത്തും മതവ്യാളീമുഖങ്ങൾ തൻ തീഷ്ണമാം 
അഗ്നിജിഹ്വയെ നീർതളിച്ചാർദ്രം അണച്ചിടും  
തീർത്ഥമാകട്ടെയെന്നക്ഷരത്തുണ്ടുകൾ, പാരിനെ 
ഒറ്റയൊന്നാക്കിമാറ്റുമദ്വൈതമാകട്ടെ ഞാൻ!! 

Monday, November 27, 2017

കൃഷ്ണകിരീടം (നാട്ടുപൂക്കൾ)


















കൃഷ്ണകിരീടമണിഞ്ഞു ചുവന്നു- 
തുടുത്തൊരു ചിങ്ങവനാന്തരമെല്ലാം 
ചെമ്പവിഴത്തിൻ കിങ്ങിണി ചാർത്തിയ 
ഗോപുരമേടകളെന്നതു പോലെ!  

കാറ്റിന്നലകൾ പുൽകുംനേരം 
ചെങ്കാവടി ചാഞ്ചാടുംപോലെ  
ലാസ്യമനോഞ്ജം, കൃഷ്ണാട്ടത്തിൻ
ശീലുകളൊത്തൊരു ചോടുകൾ തന്നെ!

ആകാശത്തേരോട്ടും പകലോൻ 
തന്നുടെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ കണക്കെ 
എന്തുമനോഹരമിപ്പൂക്കുടകൾ 
പൂരത്തിൻ കുടമാറ്റം പോലെ! 

നയനങ്ങൾക്കത്യാനന്ദത്തി-
ന്നമൃതം പകരും ചെംപൂക്കുലകൾ 
ചൂടിയൊരുങ്ങും കാടും മേടും 
കണ്ടാലെന്നും ഓണം തന്നെ! 

തൃക്കാക്കരയപ്പൻ തൻനിറുകിൽ 
ചാർത്തും മുത്തുകിരീടം പൂക്കും 
കാനനമോഹിനിയല്ലോയിവളെ 
പാഴ്ച്ചെടിയെന്നുവിളിച്ചവരാരോ!

Sunday, October 29, 2017

വരുവിൻ! (കുട്ടിക്കവിത)




വരുവിൻ വരുവിൻ കുട്ടികളേ, തല 
പൊക്കി നടന്നിതിലേ വരുവിൻ, 
സന്തതമൊപ്പം കൊണ്ടുനടക്കും 
യന്ത്രം ദൂരെയെറിഞ്ഞുവരൂ.

ഇപ്രകൃതിയ്ക്കുസമം വയ്ക്കാ-
നുതകില്ലൊരു  യന്ത്രവുമത്  നൂനം! 
ഊനം കൂടാതുലകിനെയറിയാൻ 
ഇന്ദ്രിയമഞ്ചുമുണർത്തിവരൂ.  

മഴവിൽക്കൊടിയുടെ മുകളിൽക്കയറി-
ക്കരിമേഘത്തെത്തഴുകീടാം! 
തഴുകുംനേരം പൊഴിയും മഴനൂ-
ലിഴയിൽ ഞാന്നുരസിച്ചീടാം!  

ഓടിന്മുകളിൽ താളം കൊട്ടും  
ചെണ്ടക്കാരൻ വന്മഴയെ 
താഴെയിറക്കാം കൂരയിറമ്പിൽ 
വരിവരിയിട്ടൊരരങ്ങാലേ!  

മഴയിഴകൾ തന്നിടയിൽക്കൂടെ- 
ത്തനു നനയാതെ നടന്നീടാം! 
മഴനീർക്കല്ലുകൾ ചാർത്തിയ പുല്ലിൻ 
മരതകഭംഗി നുകർന്നീടാം.

സ്നേഹപ്പുല്ലുകളൻപാൽ ചുംബന-
മേകുമൊരാടത്തുമ്പാട്ടി 
പാടവരമ്പിലിരുന്നാ ചേറിൽ  
ഞാറു നടുന്നത് കണ്ടീടാം.

ചേമ്പില തന്നുടെ നടുവിൽ മിന്നും 
വജ്രം തോൽക്കും നീർമണിയെ 
നൃത്തച്ചുവട് പഠിപ്പിക്കാമതി-
നൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്തീടാം. 

കാടും മേടും കണ്ടുരസിക്കാൻ 
കൂട്ടിനു വന്നൊരിനൻ മറയേ  
വീടുപിടിക്കാം,  ഇറയത്തമ്മ 
തെളിച്ചൊരു  ദീപം തൊഴുതീടാം. 

'പേക്രോം പേക്രോം' തവളകളാർത്തു 
ചിരിക്കുംനേരം ചെവിയോർക്കാം, 
മത്തകണ്ണുമുരുട്ടിയിരിക്കും
നത്തിനെയൊളികൺപാർത്തീടാം. 

മച്ചും താങ്ങിയിരിക്കും പല്ലികൾ 
"ഛിൽ ഛിൽ" സത്യം ചൊല്ലുമ്പോൾ 
ഉള്ളിലിരുന്നുചിലയ്ക്കും സത്യം 
ചിരി തൂകുന്നതറിഞ്ഞീടാം!

മറയില്ലാതീ വിശ്വം മുന്നിൽ 
മിഴിവായറിവായ്‌ നിൽക്കുമ്പോൾ 
കണ്ടറിയാനും കൊണ്ടറിയാനും 
വരുവിൻ വരുവിൻ കുട്ടികളേ... 




[സന്തതം= എല്ലായിപ്പോഴും, ഊനം = കുറവ്, ഇറമ്പ് = മേൽക്കൂരയുടെ താഴത്തെ അറ്റം, 
ഇനൻ  = സൂര്യൻ ]

Wednesday, October 11, 2017

ഭ്രമിതകുസുമം



Related image
google picture















വിടർന്ന പൂവിൽ വന്നണഞ്ഞളികളാ 
മധു നുകരവേയടർന്നു പൂവിതൾ. 
കൊഴിഞ്ഞ പൂവിനെത്തിരിഞ്ഞു നോക്കിടാ-
തൊഴിഞ്ഞുപോകയായ് ഭ്രമരജാലവും. 

നനഞ്ഞ മണ്ണിലെ കുളിർമ മാത്രമാ 
കൊഴിഞ്ഞ പൂവിനെ പുണർന്നു ഗാഢമായ്! 
വിരിഞ്ഞുനിന്നനാളറിഞ്ഞതില്ലവൾ
മൺമനസ്സിലെ  സ്നേഹവായ്‌പിനെ... 

തുടുത്ത യൗവ്വനം തൊടുത്തൊരമ്പുകൾ 
തടുത്തുനിർത്തിയുൾക്കാഴ്ചയൊക്കെയും, 
കടുത്ത തൻനിറപ്പകിട്ടിലെത്രയും 
ഭ്രമിച്ചുനിൽക്കവേ മറന്നു സർവ്വവും. 

പരിഭ്രമിച്ചുടൽ തളർന്നുപോകവേ 
തിരിച്ചറിഞ്ഞവൾ തണുത്ത സ്പർശനം, 
അടർന്നടർന്നവൾ പൊഴിഞ്ഞുഭൂമിതൻ 
അഗാധതയിൽ മണ്മറഞ്ഞു ധന്യയായ്!!

അപ്പൊഴും പുതുപൂക്കളിക്കഥ-
യറിഞ്ഞതില്ലവർ രമിച്ചു  ഭൂമിയിൽ! 
അടുത്തതാരുടെയൂഴമെന്നു കൺ 
പാർത്തുഖിന്നയായുഴന്നു ഭൂമിയും. 

Tuesday, October 10, 2017

കോതപ്പാട്ട്



ഇക്കാട്ടിൽ ഒരു പുഴയുണ്ട് 
പുഴയിൽ നിറയെ കുളിരുണ്ട് 
കുളിരുണ്ണും കിളിമകളുണ്ട് 
കിളികൾതൻ കളമൊഴിയുണ്ട് 
മൊഴിയിൽ നിറയെ തേനുണ്ട് 
തേൻനിറയും പുതുമലരുണ്ട് 
മലരുകൾതൻ മടുമണമുണ്ട് 
മണമിയലും പൂങ്കാറ്റുണ്ട് 
കാറ്റോടുംനെൽവയലുണ്ട് 
വയലിനുപച്ചപ്പട്ടുണ്ട് 
പട്ടിനുവെള്ളിക്കസവുണ്ട് 
കസവുകണക്കൊരു തോടുണ്ട് 
തോട്ടിൽ നിറയെ മീനുണ്ട് 
മീൻമിഴിയാളുടെ വരവുണ്ട് 
വരവതുകണ്ടാലഴകുണ്ട്  
അഴകെഴുമൊരു മാമയിലുണ്ട് 
മയിലു കൊതിക്കും മഴയുണ്ട് 
മഴപെയ്താൽ മഴവില്ലുണ്ട് 
മഴവില്ലിൽ നിറമേഴുണ്ട് 
ഏഴു സ്വരങ്ങളിലമൃതുണ്ട് 
അമൃതുണ്ണാനൊരു കുഞ്ഞുണ്ട് 
കുഞ്ഞിനു മൂളാൻ പാട്ടുണ്ട് 
അപ്പാട്ടിപ്പാട്ടെൻ പാട്ട് 
കോതപ്പെണ്ണിൻ വായ്പ്പാട്ട്!!

Tuesday, October 3, 2017

മഹീ... മനോഹരീ



ഇരുളൂർന്നുവീഴുമ്പൊഴോ സൂര്യകിരണങ്ങൾ 
ഇടതൂർന്നുതിർന്നുമെയ് പുണരുമ്പൊഴോ 
അധികം മനോഹരിയാകുന്നതെപ്പൊഴെൻ 
മതിമോഹിനീ മഹീ പറയുമോ നീ?

മഴനൂലിഴച്ചാർത്തിലലിയുമ്പൊഴോ നിലാ- 
പ്പാലാഴിയിൽ നീയുലാവുമ്പൊഴോ 
ഇടിമിന്നലൂർന്നുവന്നുടയാടയിൽ വെള്ളി-
യിഴയുള്ള കസവായ്ത്തിളങ്ങുമ്പൊഴോ  

സുഖദയാം കാറ്റിൻറെ പരിലാളനങ്ങൾ നിൻ 
തനുവാകെ  പരിമളം പൂശുമ്പൊഴോ 
അതിലോലമായിടും മൃദുലമേഘങ്ങൾ നി-
ന്നരികിൽ വന്നരുമയായ് പൊതിയുമ്പൊഴോ  
  
തരുശാഖകൾ തോറുമിളകിയാടും മൃദു-
പല്ലവങ്ങൾ ചൂടി നിൽക്കുമ്പൊഴോ 
ശിശിരം വിരൽ തൊട്ടടർത്തിയോരിലകൾ തൻ
വർണ്ണോത്സവത്തിൽ നീ മുങ്ങുമ്പൊഴോ

വിടരാനൊരുങ്ങുന്ന പൂക്കളിൽ നീഹാര- 
മണിയിച്ചുകുളിരാർന്നുനിൽക്കുമ്പൊഴോ
മരതകകാന്തിയിൽ മിന്നുന്ന പുൽക്കൊടി- 
ത്തുമ്പുകൾ തൻ മെത്ത നീർത്തുമ്പൊഴോ  

കടലോടു ചേരുവാൻ കവിയുന്ന കരളുമാ-
യൊഴുകുന്ന നദികളെ പേറുമ്പൊഴോ 
കടലിന്നപാരമാം കാണാപ്പുറങ്ങളെ 
തിരമാലയാക്കി നീയെത്തുമ്പൊഴോ

കവിയായി മാറാൻ   നിശാചരർക്കൊക്കെയും-
അറിവിൻ ചിതൽപ്പുറ്റുയർത്തുമ്പൊഴോ!
താനിരിക്കും മൗഢ്യമാകുന്ന കൊമ്പറു-
ത്തവനിൽ നിൻ ജ്ഞാനം നിറയ്ക്കുമ്പൊഴോ!! 

അധികം മനോഹരിയാകുന്നതെപ്പൊഴെൻ 
മതിമോഹിനീ മഹീ പറയുമോ നീ?
അറിയാനെനിക്കതിയായിടും മോഹമി-
ന്നവനിയിൽത്തന്നെ ലയിക്കട്ടെ ഞാൻ!
അവനിയിൽത്തന്നെ ലയിക്കട്ടെ ഞാൻ!!


Thursday, September 28, 2017

കാണിയ്ക്ക



ഇന്ന് വിജയദശമി, ഒപ്പം ജന്മദിനവും. 
വാണീദേവിയ്ക്ക് കാണിക്കയായി  സമർപ്പിക്കട്ടെ ഈ വരികൾ...  


Sunday, August 6, 2017

തച്ചനക്കരയ്ക്ക് ഒരു ആമുഖം (പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ...)

[കേന്ദ്രസാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡ്, കേരളസാഹിത്യഅക്കാദമി അവാർഡ്, ഓടക്കുഴൽ അവാർഡ്, വയലാർ അവാർഡ് എന്നിവ കരസ്‌ഥമാക്കിയ ശ്രീ സുഭാഷ് ചന്ദ്രന്റെ 'മനുഷ്യന് ഒരു ആമുഖം' എന്ന നോവലിന്  ഒരു ആസ്വാദനം.]





ഇനിയങ്ങോട്ട് കടുങ്ങലൂരിനെ തച്ചനക്കര എന്നല്ലാതെ മററൊരു പേരും വിളിക്കാൻ തോന്നിപ്പിക്കാത്തവിധം തൻറെ  തൂലികയാകുന്ന വീതുളി കൊണ്ട് വായനക്കാരുടെ മനസ്സിൽ ആ പ്രദേശത്തെ ആഴത്തിൽ കൊത്തിവച്ച ദേശത്തെ പെരുംതച്ചൻ ശ്രീ സുഭാഷ് ചന്ദ്രന് നമോവാകം!

എത്ര നീണ്ട കാലത്തെ അതീവശ്രദ്ധയോടെയും ഏകാഗ്രതയോടെയും ഉള്ള ധ്യാനം വേണം ഒരാൾക്ക് തൻറെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയ ഇക്കാണായ കാലമാകെ ചേർത്തുവച്ച്,  ഒരു പുഴ അതിൻറെ ഉത്ഭവസ് ഥാനത്ത് മടങ്ങിച്ചെന്ന് ഒരിക്കൽക്കൂടി പുറപ്പെട്ട് ഇടമുറിയാതെ മുന്നോട്ട് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, ഒരു ദേശം അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ജനത ജീവിച്ചുതീർത്ത, നൂറ്റാണ്ടുകളോളം പഴക്കമുള്ള ഇന്നലെകളുടെ
കണ്ണികളെ ഇഴപൊട്ടാതെ ഓർത്തും ചേർത്തും വച്ച്  ഇത്തരത്തിലൊരു നോവലാക്കി രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ!
നോവലിസ്റ്റിൻറെ തന്നെ ശൈലി കടമെടുത്തുപറഞ്ഞാൽ ഈ അന്യാദൃശമായ കണ്ണിചേർക്കൽ പാടവം കണ്ട് ഞാൻ "ഹരിഹരപ്പെട്ടുപോയി! "
ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നീ നാല് തൂണുകളിൽ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് നോവലിസ്റ്റ് പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന ഈ നോവൽ ഓരോ തച്ചിലും കാലത്തിൻറെ സൂക്ഷ്മതയും ശൈലിയുടെ സൗന്ദര്യവും ഒത്തിണങ്ങിയ ബൃഹത് വാസ്തുശില്പമായി വായനക്കാർക്കുമുന്നിൽ മനുഷ്യമനസ്സുകളുടെ സങ്കീർണ്ണതകളിലേക്കും  അതുവഴി കാലദേശചരിത്രത്തിലേക്കുമുള്ള അനവധി വാതായനങ്ങൾ തുറന്നിടുന്നു.
തലമുറകളുടേയും ചരിത്രത്തിന്റെയും സങ്കീർണ്ണതകളിലേക്ക് പടർന്നുപന്തലിക്കുന്ന പല പ്രശസ്ത നോവലുകളും നമുക്കുണ്ട്. ഓർത്തുവക്കാൻ ക്ലേശകരമായ, തലമുറതലമുറകൾ നീളുന്ന കഥാപാത്രസൃഷ്ടികളുടെയും ചരിത്രപശ്ചാത്തലങ്ങളുടെയും ബാഹുല്യത്തിൽ കുഴങ്ങി എഴുത്തുകാരനെ അനുഗമിക്കാൻ കഴിയാതെ വഴിമുട്ടി നിൽക്കുക മൂലം പല കൃതികളും വായനക്കാരൻ വളരെ ക്ലേശിച്ച് വായിച്ചവസാനിപ്പിക്കുകയോ ക്ലേശകരമായ ഭാഗങ്ങൾ വിട്ട് വിട്ട് വായിക്കുകയോ വായന പാതി വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കുക തന്നെയോ ചെയ്തുവരാറുണ്ട്. ഈ കഥാകാരനാകട്ടെ തന്റെ കഥാകഥനവഴിയിൽ ഇടെയിടെ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അനുവാചകർ കൂടെത്തന്നെയുണ്ട് എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ കഥപറച്ചിലിന്റെ രസച്ചരട് മുറിഞ്ഞുപോകാതെയും കഥാതന്തുവിൽ നിന്ന് വഴിമാറിപ്പോകാതെയും നമ്മുടെ നാടിന്റെ സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക മണ്ഡലങ്ങളിൽ ഇടം പിടിച്ച അനേകം ചെറുതും വലുതുമായ സംഭവങ്ങൾ വായനക്കാരെ മുഷിപ്പിക്കാത്ത രീതിയിൽ നോവലിൽ കൃത്യതയോടെ വിളക്കിച്ചേർത്തിരിക്കുന്നു. കാലത്തോടൊപ്പം തങ്ങൾ കടന്നുവന്ന വഴികളിൽ മറന്നുവെച്ച ഓർമ്മകൾ പെറുക്കിക്കൂട്ടി കഥാകാരനോടൊപ്പം നടക്കാൻ ഇവിടെ അനുവാചകർക്ക് അനായാസം കഴിയുന്നുണ്ട്. 
ഏതൊരു വായനക്കാരനും സ്വന്തം ജീവിതത്തെ ബന്ധപ്പെടുത്തി ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ ഇണങ്ങിനിൽക്കുന്ന കഥാസന്ദർഭങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയുന്പോഴാണ് ഒരു കൃതി അവന് പ്രിയപ്പെട്ടതാവുക. അത്തരത്തിൽ ചിന്തിക്കുന്പോൾ ആലുവാക്കാർക്ക് ഈ പുസ്തകത്തോട് കുറച്ച് കൂടുതൽ വാത്സല്യം തോന്നുക സ്വാഭാവികം. കാരണം അവരുടെകൂടി ദേശത്തിന്റെ കഥയാണ് ഈ നോവൽ. കണ്ടുമറന്നതും കേട്ടുമറന്നതുമായ കാഴ്ച്ചകളും കേട്ടുകേൾ വികളും വായനയിലൂടെ പുനർജ്ജനിക്കുന്പോൾ അവർക്ക് ഈ പുസ്തകത്തെ നെഞ്ചേറ്റാതിരിക്കാനാവില്ല.
ഖസാ
ക്കിന്റെ ഇതിഹാസത്തിലൂടെ തസ്രാക്ക് എന്ന പാലക്കാടൻ ഗ്രാമത്തെ അനശ്വരതയിലേക്ക് ഉയർത്താൻ ഓ. വി. വിജയന് കഴിഞ്ഞത് പോലെ മനുഷ്യന് ഒരു ആമുഖത്തിലൂടെ തച്ചനക്കരയെ മൃത്യുഹാരിയാക്കാൻ സുഭാഷ് ചന്ദ്രനും സാധിച്ചിരിക്കുന്നു. 
"മനുഷ്യനായി പിറന്നതിൽ എനിക്ക് അഭിമാനിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല" എന്ന് തന്റെ കഥാനായകനെ കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും സ്വന്തം സൃഷ്ടിപരതയാൽ തന്റെ ദേശത്തെ മരണമില്ലാത്ത ഒരു അക്ഷരഖനിയാക്കി പുനഃപ്രതിഷ്ഠിച്ചതിൽ നോവലിസ്റ്റിന് അഭിമാനിക്കാതെ വയ്യല്ലോ! 

മരിച്ചവരും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരും ഇനി ജനിക്കാനിരിക്കുന്നവരും അടങ്ങുന്ന മനുഷ്യരാശിയുടെ ഒരു ചെറിയ ആമുഖം മാത്രമേ ആകുന്നുള്ളൂ  ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ജീവിതം എന്നതാണ് സത്യം. എന്നാൽ ആ മനുഷ്യന്റെ കഥയ് ക്ക്   "മരണമെന്ന തെളിച്ചമുള്ള മഷി" കൊണ്ട് ശ്രീ സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ രചിച്ച  ആമുഖമാണ് ഈ നോവൽ. ഏതാണ്ട് 1925  മുതൽ 2026 വരെയുള്ള ഒരു ശതാബ്ദകാലമാണ് നോവലിലെ കാലഘട്ടം. 1972ൽ ജനിച്ച് അന്പത്തിനാലാം വയസ്സിൽ മരണം വരിക്കുന്ന കഥാനായകൻ താൻ ജനിക്കുന്നതിനും മുൻപുള്ള 47 വർഷത്തെ ദേശക്കാഴ്ചകളിലേക്കുകൂടി നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. പുസ്തകത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്ന വർഷങ്ങളുടേയും ചരിത്രസംഭവങ്ങളുടെയും ക്രമവും കൃത്യതയും നോവലിസ്റ്റിൻറെ ചരിത്രാവബോധത്തിന്റേയും ഗണിത സാമർത്ഥ്യത്തിന്റെയും കൂടി ദൃഷ്ടാന്തമാകാം. ഏറെ ശ്രമകരമായ ഈ വിളക്കിച്ചേർക്കലുകളിൽ ചെലുത്തിയിരിക്കുന്ന കൃത്യത ഈ നോവലിനെ ഒരു സത്യസന്ധമായ സാംസ്കാരികപ്രവർത്തനമാക്കിയിരിക്കുന്നു. 

ധർമ്മം, അർത്ഥം , കാമം, മോക്ഷം എന്ന നാല് തൂണുകളിൽ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ അതിലൊന്നായ മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവികമായ ലൈംഗികതൃഷ്ണകൾ അതർഹിക്കുന്ന ഗൗരവത്തോടെയും കയ്യടക്കത്തോടെയും നോവൽ ആദ്യന്തം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതൊരിക്കലും അതിരുവിട്ട അശ്ലീലത്തിലേക്കോ ആഭാസത്തിലേക്കോ കൂപ്പുകുത്താതെ പ്രകൃതിനിയപ്രകാരമുള്ള മനുഷ്യന്റെ മാനസികചോദനകളായി അടയാളപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നു. കാമമോഹങ്ങളുടെ നിരർത്ഥകതയെ കുറിച്ച് ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന സന്ദർഭങ്ങളാകട്ടെ എല്ലാ വികാരത്തള്ളലിനും മീതെ മരണമാകുന്ന മോക്ഷമെന്ന പരമ സത്യത്തെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വായനയ്‌ക്കിടയിൽ ഒരിടത്തും മുഖം ചുളിക്കേണ്ടിവന്നില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ വന്നു. അത് 'പ്രകൃതിയുടെ വിളി'  കേൾക്കെ കാപ്പിച്ചെടികൾക്കിടയിലേക്ക് പോകുന്ന നാറാപിള്ളയുടെ സൂക്ഷ്മചലനങ്ങളുടെ  വർണ്ണനയും തത്തുല്യമായ മറ്റു വർണ്ണനകളുമാണ്. അത്തരം വർണ്ണനകൾ വായനക്കാരിൽ അറപ്പുളവാക്കുന്നവയാണെങ്കിൽ  അത് എഴുത്തുകാരന്റെ കഴിവോ കഴിവുകേടോ എന്ന് പറയാൻ ഞാനാളല്ല. എന്നാൽ അത്തരം രംഗങ്ങൾ ചേർക്കുന്നത് ഒരു നോവലിന്റെ സ്വാഭാവികപുരോഗതിക്ക് അത്യാവശ്യമാണോ എന്നത് തികച്ചും എഴുത്തുകാരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും ആ ഭാഗങ്ങൾ വായിക്കണമോ വിട്ടുകളയണമോ എന്നത് വായനക്കാരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും ആണ് എന്നുമാത്രം ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. 
 "പൂർണ്ണവളർച്ചയെത്താതെ മരിച്ചുപോകുന്ന ഒരേയൊരു ജീവിയാണ് മനുഷ്യൻ" എന്ന ആദ്യവാചകത്തിന് നാനാവിധങ്ങളായ സങ്കുചിതചിന്തകളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമോചനം  നേടാതെ മരിച്ചുപോകുന്ന ഒരേയൊരു ജീവിയാണ് മനുഷ്യൻ എന്നൊരു വ്യാഖാനം കൂടി ആകാം എന്ന ചിന്ത കഥാന്ത്യത്തോളം വായനക്കാരെ അനുഗമിക്കുന്നു. വ്യക്തിപരമായി ഒരു മേന്മയും അവകാശപ്പെടാനില്ലാതെ  വരുന്പോൾ ഒരാൾ തന്റെ ജാതിമിടുക്കുമായി രംഗത്ത് ചാടുന്നു എന്നും നമ്മുടെ നാട് അത്തരം ശപ്പന്മാരെക്കൊണ്ട് നിറയുവാൻ പോകുകയാണ് എന്നും  ഒരിക്കൽ ജിതൻ ആൻമേരിക്കയച്ച കത്തിൽ പറയുന്നുണ്ട്. 

നോവലിന്റെ അദ്ധ്യായങ്ങൾ പുരോഗമിക്കുന്നതോടൊപ്പം രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങൾ ഒരേ സമയം വിടർന്നുവരുന്ന ആഖ്യാനരീതി പുതുമയുള്ളതാണ്. ജിതേന്ദ്രൻ ആൻമേരിക്ക് എഴുതുന്ന കത്തുകളിലൂടെ പുരോഗമിക്കുന്ന കഥാനായകന്റെ കാലഘട്ടവും കഥാനായകൻ താൻ എന്നെങ്കിലും എഴുതുമെന്ന് മോഹിച്ച് സൂക്ഷിച്ച് വച്ചിരുന്ന  ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ സംക്ഷിപ്തരൂപത്തിലുള്ള കുറിപ്പുകളിലൂടെ വായനക്കാർക്ക് തെളിഞ്ഞുകിട്ടുന്ന ഭൂതകാലവും ഒരേ സമയം വായനക്കാരെ തച്ചനക്കരയുടെയും പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളുടെയും ഒപ്പം ആയ്യാട്ടുന്പിള്ളി എന്ന തറവാടിന്റെയും ദൃശ്യങ്ങളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. 

ആത്മീയഗുരുക്കന്മാരുടെയും സാംസ്കാരിക രംഗത്തെ അതുല്യ പ്രതിഭകളുടെയും ജനനം കൊണ്ടും നിസ്വാർത്ഥസേവനം കൊണ്ടും  ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനത നൂറു വർഷത്തെ അതിന്റെ പരിണാമപരന്പരയിൽ അവരുടെ പിൻഗാമികൾക്ക് മാതൃകയായി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ ഉള്ളിൽ വെളിച്ചമുള്ള ഒരു ഗുരുവോ സാരഥിയോ  ഇല്ലാത്ത, മൂല്യാധിഷ്ടിതജീവിതം അനാവശ്യമായ  ഏച്ചുകെട്ടലാണ് എന്ന്  പോലും ചിന്തിക്കുന്ന  ഒരു ജനതയായി അധ:പതിച്ചതിന്  സാക്ഷിയായ എഴുത്തുകാരൻ അതിന്റെ വേദന കഥയിലുടനീളം തന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ വായനക്കാരിലേക്കും പകർന്നുതരുന്നുണ്ട്. കാണാമറയത്തിരുന്ന് പരസ്പരം രസനായുദ്ധം നടത്തുന്ന, വെറും സാങ്കൽപ്പിക അടയാളങ്ങളുടെ മൂഢസ്വർഗ്ഗം ചുമന്നുനടക്കുന്ന, ഏതുനിമിഷവും എത്ര നിസ്സാര കാര്യത്തിനും വികാരം വ്രണപ്പെടാൻ വെന്പിനിൽക്കുന്ന ഒരു ജനതയിലേക്കുള്ള ദയനീയപരിവർത്തനത്തിന്റെ  നൂറു വർഷങ്ങൾ!
മത, രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, സാംസ്കാരികരംഗങ്ങൾ അതിന്റെ ഏറ്റവും ജീർണ്ണാവസ് ഥയിൽ എത്തിനിൽക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ നിറുകയിൽ നിന്ന് തൂലിക ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്  ആ എഴുത്തുകാരൻ തനിക്കാകാവുന്നത്ര  ഉച്ചത്തിൽ തന്റെ നാടിന്റെ അപചയത്തെ ആട്ടുകയാണ് , "ഫോ!".... 
 
-------------------------------------------------------------------------------------


Thursday, August 3, 2017

ഓണം വരണം! (കുട്ടിക്കവിത)
















ആറുമാസം പൂത്തു, പൂക്കുലകൾ
കാടുതോറും കാറ്റിലാടിടുമ്പോൾ
ഓണമെൻ വീട്ടിലും വന്നുകേറാൻ
നേരമായെൻ കളിക്കൂട്ടുകാരേ!

കർക്കിടകക്കരിക്കാറു പോയാൽ
ചിങ്ങനിലാക്കുടം വീണുടയും,
തുമ്പയെ സ്നേഹിച്ച തമ്പുരാനും
തുമ്പികളുമുടൻ വന്നുചേരും.

പച്ചപ്പരവതാനി വിരിക്കാൻ
തുമ്പക്കുടമൊരു ചാക്കുവേണം,
തൃക്കാക്കരപ്പന് വിശ്രമിക്കാൻ
വൃത്തമൊത്തുള്ള പൂമ്പട്ട് വേണം. 

നാട്ടുമാവിൻ കൊമ്പിലൂയൽ വേണം
കോടിയുടുക്കാൻ പുടവ വേണം,
തൂശനിലയടയൊട്ടു വേണം
നാളികേരപ്പൊളിത്തിങ്കൾ വേണം. 

കള്ളത്തരങ്ങളൊഴിഞ്ഞിടേണം 
കള്ളപ്പറയും കളഞ്ഞിടേണം, 
എല്ലാർക്കുമുള്ളിലൊരുമ വേണം
പൊള്ളയല്ലാത്തൊരോണം വരണം! 

എല്ലാർക്കുമെന്നുമോണം വരണം!!
എല്ലാർക്കുമെന്നുമോണം വരണം!!

Wednesday, August 2, 2017

മോക്ഷാടനം













ആലിലക്കണ്ണുകൾ ലാസ്യമാടുന്നുവോ,
പൂത്താലിക്കയ്യുകൾ കൂമ്പുന്നുവോ!
ആലുവാപ്പുഴ തൻ കളാരവമാലില-
ത്തുന്പുകളേറ്റേറ്റുപാടുന്നുവോ!

ആലിലക്കണ്ണന്റെ മുറ്റത്തു നിന്നെന്റെ
ആലുവാതേവരെ കാണുംനേരം
ഇരുദേവപാദങ്ങളെപ്പുൽകുമീ പെരി-
യാറിനെയല്ലോ നമിക്കുന്നു ഞാൻ!

ശ്രീഗുരുനാഥനും ശങ്കരനും
പുണ്യപാദങ്ങളർപ്പിച്ച പൂർണ്ണാനദി-
യെൻകൈക്കുടന്നയിൽ കൊള്ളവേയാത്മാവി-
ലാകെ പ്രകാശം പരന്നിടുന്നു!

ദേശാടനം മഹാമോക്ഷാടനം ചെയ്യൂ-
മീ മുരചീനദി തൊട്ട മണ്ണിൻ
രേണുക്കളെന്നിരു പാദങ്ങൾ മൂടവേ-
യെന്നഘം തീർന്നകം മിന്നുന്നുവോ!

തൊട്ടതെല്ലാം പൊന്നുതന്നെയായ് തീർത്തുകൊ-
ണ്ടീ പുണ്യതീർത്ഥമൊഴുകിടുന്പോൾ
വറ്റും നദികളെയോർത്തു തപിക്കുമെൻ
വേദനയെല്ലാം മറന്നിടുന്നു!
വേദനയെല്ലാം മറന്നിടുന്നു!

***********************

*മുരചീ നദി - പെരിയാർ

Thursday, July 6, 2017

കേൾക്കാത്ത നിലവിളി











തൊട്ടുമുൻപുള്ള മാത്രയിൽ കൊഞ്ചിയും 
പട്ടുപോലുള്ള പർണങ്ങൾ വീശിയും
നിന്നെയുരുമ്മിയിരുന്നവളിക്ഷണം 
ഹാ! പക്ഷമറ്റുകിടക്കുന്നു പാതയിൽ. 

പ്രാന്തമെല്ലാം മറന്നു പ്രണയത്താൽ 
ഭ്രാന്തമായിടുമാനന്ദവായ്പ്പിനാൽ 
തുള്ളുമുള്ളത്തൊടൊപ്പം പറന്നൊരാ 
പാതമദ്ധ്യേയിരുന്നുവോ നിന്നിണ?

ചീറി വന്നൊരാ വാഹനവ്യൂഹമാ 
കൊച്ചുജീവനെ തട്ടിക്കടന്നുപോയ് 
ഞെട്ടിനിന്ന നിൻ നെഞ്ചിലെ വേദന 
കണ്ടുഞെട്ടറ്റു വീണെൻറെ ചേതന... 

പാതയിൽ പഞ്ഞി പോലെ പതിഞ്ഞൊരാ 
പക്ഷിതൻ ഛദം കാറ്റിൽ പറക്കവേ 
കൊക്ക് കൊണ്ടു നീ തൊട്ടുനോക്കുന്നുവോ  
ചത്ത പ്രാണൻ പുനർജ്ജനിപ്പിക്കുവാൻ?

ഒറ്റ മാത്രയേ നോക്കിയുള്ളൂ, മതി... 
വയ്യ വയ്യിനിപ്പൂട്ടുക കണ്ണുകൾ 
ആർത്തനായൊരാ കൊച്ചുപറവ തൻ 
ദൈന്യമാം മുഖം വിസ്മരിച്ചീടുമോ!

മർത്ത്യനോ  മനം വേദനിച്ചീടുകിൽ 
ആർത്തനാദനായ് പേർത്തുകരഞ്ഞിടാം 
ചിത്തമാകെ മുറിഞ്ഞൊരാ  പക്ഷിതൻ 
വീർത്ത ദുഃഖമതെങ്ങനെ തോർന്നിടും? 



Wednesday, May 31, 2017

നാറാണത്ത്ചരിതം



[പറയി പെറ്റ പന്തിരുകുലകഥകൾ കുട്ടിക്കാലത്തു കേട്ടപ്പോൾ തോന്നിയ അതിശയം ഒരിറ്റു പോലും ചോർന്നുപോകാതെ ഇപ്പോഴും കൂടെയുണ്ട്. അതിൽതന്നെ  ഏറ്റവും അതിശയിപ്പിച്ച കഥാപാത്രമാണ് നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തൻറെത്. ആ കഥാപാത്രത്തോട് തോന്നിയ ഇഷ്ടവും അദ്ദേഹത്തിൻറെ ചെയ്തികളെ  കുറിച്ച് തോന്നിയ ജിജ്ഞാസയും മൂലം ഭ്രാന്ത് എന്ന അവസ്ഥാവിശേഷത്തോട് പോലും സ്നേഹം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്നും മനസ്സിൽ നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തൻ ഒരു സൂപ്പർ ഹീറോ ആണ്. ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ എത്ര പേർ നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തനെ കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നറിയില്ല. അവർക്ക് കൂടി മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ ഒരു കവിതയിലൂടെ നാറാണത്തിനെ  അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള ഈ ശ്രമം എത്രത്തോളം വിജയിക്കും എന്നും അറിയില്ല. മുൻകാലങ്ങളിൽ നാറാണത്തിനെ കഥകളിലൂടെയും കവിതകളിലൂടെയും ഒക്കെ അവതരിപ്പിച്ച ഗുരുതുല്യരായ സാഹിത്യകാരെ എല്ലാം മനസ്സിൽ  ഓർത്തുകൊണ്ട് ഒരിക്കൽ കൂടി പാടട്ടെ നാറാണത്ത് ചരിതം.]

**************************************************************************************************************

ഗൂഗിൾ ചിത്രം 


പറയിക്കുണ്ടായ് പന്തിരുമക്കൾ 
അവരിലൊരാളോ ദിവ്യൻ ഭ്രാന്തൻ. 
ചെത്തല്ലൂരിൽ അത്തിപ്പറ്റ-
ക്കുന്നിൽ കുട്ടിക്കാലമലഞ്ഞോൻ 

അഴവേഗപ്പുറമില്ലം തന്നിൽ 
പഠനവുമായി വസിച്ചൊരു കാലം 
ഭ്രാന്തും കാലിലെ മന്തും അവനിൽ  
അരുമകളെന്നതുപോലൊന്നിച്ചു!  

അകുതോഭയനാ  ഭ്രാന്തൻ പലവുരു 
മല തൻ തലയിലുരുട്ടിയുയർത്തിയ 
ശിലയതു പിടിവിട്ടടിപറ്റുന്നത് 
കണ്ടുചിരിപ്പതുകളിയല്ലെന്നോ?!

കളിയല്ലതിലൊരു ജീവിതസത്യ-
മൊളിഞ്ഞുകിടപ്പതു കണ്ടുചിരിപ്പോൻ, 
അതികഠിനം മല കയറിച്ചെല്ലാൻ,
അടി പതറാനോ, അണുവിട പോരും!

അല്ലവനല്ലൊരു ഭ്രാന്തൻ, പലവുരു 
ചിന്തിച്ചാലും പിടി നല്കാത്തോൻ! 
ചുടുകാടാട്ടെ, മലമേടാട്ടെ 
എവിടെയുമവനുടെയാലയമല്ലോ. 

ഭൂതപ്രേതപിശാചുക്കളെയും 
ഇല്ലില്ലവനൊരു തെല്ലും ഭയവും!
തീയും നീരും കണ്ടാലവിടം 
തന്നെയവനുടെ രാത്രിയ്ക്കഭയം.

അങ്ങനെയൊരുനാൾ  ചുടലക്കാട്ടിൽ 
ചെന്നവനന്നൊരു രാത്രി കഴിക്കാൻ, 
ചുടലത്തീയിൽ പാകം ചെയ്തവ-
നത്താഴത്തിന് മാർഗ്ഗം നോക്കി. 

പലവിധമരണം കണ്ടു മടുത്തൊരു 
ചുടലക്കാടിൻ നടുവിൽ ഭ്രാന്തൻ 
തലചായ്ക്കാനായ് ആയും നേരം 
പരിചൊടണഞ്ഞു പരിവാരങ്ങൾ!

ചുടലക്കാളിയുമാളികളും തൻ 
രാത്രിസവാരിക്കെത്തിയ നേരം 
ചുടലക്കാടിനെയരമനയാക്കിയ 
മർത്ത്യനൊരുത്തൻ മരുവീടുന്നു!

അമ്പമ്പോ! ഇവനാരിതു ധീരൻ, 
പ്രേതങ്ങൾ തന്നരികിലിരിപ്പോൻ?!
പേടിപ്പിച്ചിട്ടോടിക്കാനായ് 
രാത്രിഞ്ചരികളൊരുമ്പെട്ടല്ലോ. 

താണ്ഡവനൃത്തവുമാടി ഭയാനക 
ശബ്ദമെടുത്തവരട്ടഹസിച്ചു. 
തെല്ലൊരു കൂസലുമില്ലാതങ്ങനെ 
പുല്ലു പറിച്ചു ഞൊടിച്ചൂ  കേമൻ. 

ഇങ്ങനെയുണ്ടോ മർത്ത്യനൊരുത്തൻ 
ജീവനിലൊട്ടും ഭയമില്ലാത്തോൻ! 
അപമാനിതയായ് ചുടലക്കാളി 
ഭീഷണിപലതു തൊടുത്തൂ വീണ്ടും. 

ഫലമതുകാണാഞ്ഞടവുകൾ മാറ്റീ 
സൗഹൃദഭാവം പൂണ്ടൂ കാളി,  
"പറയുക, നിന്നിൽ സംപ്രീതയിവൾ,
എന്ത് വരം ഞാൻ നല്കീടേണം?"

ആശകളൊക്കെയുമാമയമെന്നൊരു 
സത്യമറിഞ്ഞവനല്ലോ ഭ്രാന്തൻ 
വരരുചിസുതനുടെയറിവിനുമേലെ
മറ്റൊരുവരമിനിയെന്തിനു വേറെ!

ഒന്നിലുമൊന്നിനുമിച്ഛയതില്ലാ-
തുള്ളു തുറന്നുചിരിച്ചൂ ഭ്രാന്തൻ.  
കെഞ്ച ീ കാളി , "ഒരു വരമെങ്കിലു-
മെന്നിൽ  നിന്നും വാങ്ങീടുക നീ"

"ആട്ടെ,യെങ്കിൽ ചൊല്ലുകയിനിയും 
എത്ര ദിനങ്ങൾ ജീവിക്കും ഞാൻ?" 
ചോദ്യമെറിഞ്ഞു നാറാണത്തും 
കൃത്യം മറുപടി ചൊല്ലീ കാളി.

"അങ്ങനെയെങ്കിൽ കൂട്ടിത്തരുനീ 
എന്നുടെയായുസ്സൊരുനാൾ കൂടി."  
"ആയുസ്സു നീട്ടാൻ ഞാനാളല്ലതു   
പരമാത്മാവിൻ കൈകളിലല്ലോ!" 

"എങ്കിലെടുക്കുക കാളീ,യൊരു ദിന-
മെന്നുടെയായുർ രേഖയിൽ നിന്നും." 
"വയ്യതുമെന്നുടെ കൈകളിലല്ലാ, 
മറ്റൊരു വരമാരായുക വേഗം." 

"എന്തൊരു മാരണമെന്നുടെ  മുന്നിൽ 
നിന്നുമൊഴിഞ്ഞുതരൂ നീ വേഗം"
എന്നുപറഞ്ഞുചൊടിച്ചൂ ഭ്രാന്തൻ, 
കെഞ്ച ീ ചുടലക്കാളിയുമൊപ്പം. 

തെല്ലൊരു പരിഹാസത്തോടപ്പോൾ 
കാളിയെ നോക്കി ചൊല്ലീ ഭ്രാന്തൻ, 
"കണ്ടോ, എൻറെ വലംകാൽ മന്തിത- 
ടർത്തി,യിടത്തേ കാലിനു നൽകുക!"

കാളിക്കതിശയമേറീയുള്ളിൽ
ഇവനുടെയുള്ളിലിരിപ്പാരറിവൂ! 
ഭ്രാന്തോ മണ്ടത്തരമോ ഇവനുടെ
ഇംഗിത,മെന്തു പൊരുൾ താനതിനും?

ഇവ്വിധമൊരു വരമാരും ഭൂവിൽ  
ചോദിച്ചിട്ടില്ലിന്നേ  വരെയും! 
പൂർണ്ണസുഖത്തെ വരിക്കാനാഗ്രഹ- 
മില്ലാത്തവരുണ്ടാമോ വാഴ്വിൽ?

ഇങ്ങനെ പലവിധ ചിന്തകൾ വന്നു 
നിറഞ്ഞൂ കാളിയ്ക്കുള്ളത്തിങ്കൽ.
എങ്കിലുമവനുര ചെയ്തതുപോലൊരു 
വരമതു നൽകാം, കാളി നിനച്ചു.

"നിന്നഭിലാഷം നിറവേറട്ടെ, 
നല്ലതുവന്നു ഭവിച്ചീടട്ടെ!" 
ഇത്ഥം ചൊല്ലി മറഞ്ഞൂ കാളി, 
ഭ്രാന്തൻചിരി തൻ മാറ്റൊലി പൊങ്ങീ. 

ഭ്രാന്തല്ലിതു മണ്ടത്തരമല്ലിവ-
നല്ലോ ജീവിതസത്യമറിഞ്ഞോൻ!
മോഹം തന്നുടെ മായാഭ്രാന്തിൽ 
പെട്ടുഴലുന്നവരല്ലോ നമ്മൾ.  

ഇരുകാൽ മന്ത് ചുമന്നുനടപ്പവർ 
ഒരുകാൽ മന്തനെ നിന്ദിച്ചീടും. 
ഭ്രാന്തിവനിൽ നാമാരോപിക്കേ 
നേരു നുണഞ്ഞവനുണ്ടോ ദുഃഖം!

മോഹം മർത്ത്യനു ദു:ഖനിദാനം 
പിടിപെട്ടാലൊരു ശമനവുമില്ല, 
നാറാണത്തിൻ മന്ത് കണക്കത് 
കൂടെക്കൂടും  മരണം  വരെയും! 

ദിവ്യൻ ഭ്രാന്തൻ, തന്നുടെ ചെയ്തികൾ 
തന്നിലൊളിപ്പൂ വൻപൊരുൾ പലതും!
കുന്നിൻ മുകളിൽ നിന്നുചിരിക്കു-
നിന്നും ഭ്രാന്തൻ നമ്മളെ നോക്കി!!
----------------------------------------------------------


പദാർത്ഥം
----------------- 
അകുതോഭയൻ = ഒന്നിനേയും ഭയമില്ലാത്തവൻ 
ആലയം = വീട്  
നീര് = വെള്ളം 
പരിചൊട് = ഭംഗിയായി 
പരിവാരം = സേന, അകമ്പടിക്കാർ  
ആളി = തോഴി  
അരമന = കൊട്ടാരം  
മരുവുക = സ്ഥിതി ചെയ്യുക, പാർക്കുക
രാത്രിഞ്ചരി = രാക്ഷസി  
ആമയം = ദുഃഖം 
മാരണം = വലിയ ഉപദ്രവം 
ഇംഗിതം = ആശ, ആഗ്രഹം 
ഉര ചെയ്യുക = പറയുക 
ഇത്ഥം = ഇപ്രകാരം