Saturday, September 4, 2010

നേർക്കാഴ്ച

മറക്കുവാനാവില്ലൊരിയ്ക്കലുമക്കാഴ്ച
അന്ധരാം കുഞ്ഞുങ്ങൾ  തന്നൊരു നേർക്കാഴ്ച..
അന്ന് ഞാൻ  കണ്ടൊരു പൈതലിൻ  പൂമുഖ-
മിന്നുമെൻ  നെഞ്ചിൽ  നെരിപ്പോടെരിയ്ക്കുന്നു.


അന്ധവിദ്യാലയം തന്നിലെ ബെഞ്ചിലായ്

ഭക്ഷണമേശ തൻ  മുന്നിലിരിപ്പവൾ 
ഭക്ഷണം കാത്തിരിപ്പാണവൾ  മൂകമായ്
അന്ധകാരമുറയും മിഴിയുമായ്..
ചോറു വിളമ്പിയെന്നായമ്മ ചൊല്ലവേ
തെളിയുന്നിതാ മുഖം കൈതവമെന്നിയേ
ഭക്ഷണം നീട്ടിയോരായമ്മ തൻ  വിരൽ 
ചുണ്ടിൽ  സ്പർ ശിക്കവേ വായ്‌ തുറക്കുന്നവൾ 
സ്പർശനം കാഴ്ചയായ് മാറുന്ന വേളകൾ 
സ്പർശനത്തിൻ  നേരറിയുന്നു പൂമകൾ !


കൃഷ്ണമണികളിളകുന്നു നിർജ്ജീവം,

കൺപോളയിടെയിടെ ചിമ്മിയടയുന്നു.
കൺ കൾ  മിഴിയ്ക്കുന്നു, കാഴ്ചയ്ക്കു പരതുന്നു
അന്നം നുണയവേയാ പിഞ്ചു പൈതൽ .


വീണ്ടുമന്നത്തിനായ് വായ്‌ തുറക്കുന്നവൾ 

ആയമ്മ വേറെങ്ങോ പോയതറിയാതെ
തൻ  തല ചായ്ച്ചും ചെരിച്ചുമാപ്പെൺ  പൈതൽ 
അന്നമൂട്ടുന്നൊരാ കൈകൾ  തിരയവേ
ചുണ്ടുകൾ  മേശ മേൽ  സ്പർശിച്ചിടുന്നുവാ
സ്പർശനം അന്നമാണെന്നു നിനച്ചവൾ  
മേശ തന്നരികു കടിച്ചു ചവയ്ക്കുന്നു
തെറ്റിയേന്നോർത്തങ്ങു ഞെട്ടി മാറുന്നു!
അന്നമല്ലെന്നറിയുന്നൊരാ  നേരത്തു
ഖിന്നയായ് ചുണ്ടുകൾ പിൻ വലിച്ചീടുന്നു..
പിന്നെയും തന്നിരുൾ  മൂടിയ മിഴികളാൽ ,
കൈകളാലന്നം തിരയുന്നിതാ പൈതൽ ..

ജീവിതത്തിന്റെയാ നേർക്കാഴ്ച കാൺകവേ-
യൊരു മാത്ര ഞെട്ടിത്തരിച്ചു ഞാൻ  നിന്നുപോയ്!
ആർ ചെയ്ത പാപമീ പിഞ്ചു പൈതങ്ങൾ  തൻ 
പൊൻ നിറക്കാഴ്ച്ചകൾ  തട്ടിപ്പറിച്ചിതോ? 
കൈതവം കാണാത്ത ജന്മങ്ങളാകുവാൻ 
ഈശ്വരനേവമറിഞ്ഞു സൃഷ്ടിച്ചതോ!


നേരിന്‍റെ നേർക്കെന്‍റെ മിഴികളെയിറുകെ-
പ്പൂട്ടി ഞാൻ  പോരുന്നു മൂകം നിശബ്ദം
ജീവിതത്തിന്നിരുൾ  പാതയോരത്തു പിന്നെയും
തെളിയുമാ പൈതലിൻ  പാഴ് മിഴി മാത്രം..  

No comments:

Post a Comment