പാർവ്വതി

കാണ്മവർക്കവൾ  വെറും ഭ്രാന്തി, 

കാണുമക്കലാലയ കവാടത്തിൽ നിത്യം, 

വർഷമാകിലും കടുംവേനലെരിക്കിലും 

എത്തുമാരെയോ കാത്തെന്നപോൽ കൃത്യം.

വറ്റിയ കടൽ പോലുടലും മിഴികളും, 

വെറ്റ തിന്നു കറുത്ത ദന്തങ്ങളും, 

കത്തിനിന്ന തിരി കെട്ടത് പോലെഴും 

ചിരിയറ്റുയിർകെട്ട മുഖം, കവിളൊട്ടിയും... 

ചപ്രച്ചുപാറിടും ചെമ്പന്മുടിയിഴ-  

ച്ചുറ്റുകോർത്തുവിരലൊട്ടു ചുഴറ്റിയും 

ചെളിനഖമുനയാലുടലാകെ വരഞ്ഞും

കൈത്തണ്ടയിൽ കുപ്പിവളയണിഞ്ഞും.    

ഉറ്റവരാരിവൾക്കാരുടയോർ? ചുറ്റിലും 

മിഴിയുറ്റിവളാരെത്തിരയുന്നു നിത്യം?  

ആരുകൈവിട്ടിവളെത്തെരുവിലെ-

ങ്ങാരെ വിട്ടകന്നിവൾ? സത്യമാർക്കറിയാം?!

"ഭ്രാന്തി ഭ്രാന്തി"യെന്നു നിത്യം പലവുരു  

കേട്ടുകേട്ടു തഴമ്പിച്ച കാതിനാൽ 

മറ്റെന്തു കേൾക്കാനാശിച്ചവൾ തൻ - 

വളച്ചാർത്തിളക്കിച്ചെവിയോട് ചേർപ്പൂ? 

ഊരില്ല, പേരറിയില്ലാരുമില്ലിവൾ-

ക്കാരോ  കനിഞ്ഞൊരു പേരിട്ടു , 'പാർവ്വതി'!

സ്വന്തമവൾക്കൊരു ഭാണ്ഡ,മതത്രയും 

ഓർമ്മപ്പുറ്റുകൾ കൊണ്ടോ കനത്തുപോയ്?

ആരോടുമൊന്നുമുരിയാടിയില്ലവൾ 

ആരെയോ കാത്തിരുന്നവൾ ഭ്രാന്തമായ്    

വന്നുനിൽക്കുന്ന വണ്ടികൾക്കുള്ളിൽ നി-

ന്നേതൊരാൾ വന്നിറങ്ങുവാൻ കാത്തവൾ?

നേർത്ത വിങ്ങലായ് തീർന്നവൾ, എന്നുമെൻ 

രാത്രിയിൽ നിദ്ര ചോർത്തുന്നൊരോർമ്മയായ്.

കാലമെത്രമേൽ  നിർദ്ദയം പാഞ്ഞുപോയ്,  

നീർപ്പോളയത്രേ  കലാലയ ജീവിതം! 

പിന്നൊരു നാൾ ദിനപ്പത്രം വിടർത്തവേ 

കണ്ടൊരു വാർത്ത, കാണാത്ത കോണിലായ്, 

ചിത്തഭ്രമം പെട്ട  സ്ത്രീയെയിടിച്ചിട്ടൊ-

രാഡംബരക്കാറ് നിർത്താതെ പോയിപോൽ! 

ഒപ്പമാ ഭാണ്ഡവും   കാണാതെ പോയിപോൽ!

കത്തുമോർമ്മകൾ കാണാതെ പോയിപോൽ!